Bruxa's sprouts

“ Jak wiadomo, mówienie powoli i wyraźnie rozwiązuje wszelkie problemy lingwistyczne. A mi przypomniał się dowcip z dzieciństwa o Kowalskim, który dowiadywał się z radia, że w Polsce wylądowali kosmici, którzy są mali, zieloni, mają wielkie oczy i trzeba do nich mówić wolno i wyraźnie. Kowalski udawał się następnie do lasu, i, na widok osobnika spełniającego wymienione kryteria, informował go (powoli i wyraźnie), że nazywa się Kowalski, jest Ziemianinem, i przychodzi w pokoju. Domniemany kosmita odpowiadał, że nazywa się Nowak, jest gajowym i właśnie przykucnął po to, po co się zwykle kuca w lesie (co tłumaczyło wielkie oczy oraz niski wzrost). ”

“ Mózgu... Mózgu, ostrzegam cię, jeśli kiedykolwiek pozwolisz mi na wycinanie tego typu numerów, przysięgam że oddam cię jako preparat anatomiczny studentom. W kawałkach.


by Kobalamina ”

“

Wychowanie versus wykształcenie

Jak wiele jadłodalni rodzinnych, „Kącik Dziadka” łączy calkiem dobre jedzenie z rozpaczliwą dezorganizacją. Ani im w głowie postawić dwie osoby przy kasie gdy pierwsza najedzona fala chce odejść. Dla syna nie miało to znaczenia, oparł się o ścianę blisko wyjścia na wprost klimatyzacji i zdobywał punkty na komórce, a ja tkwiłem w kolejce. I nie tyle słuchałem co słyszałem jak za mną towarzystwo umilało sobie przepływ czasu.

Wreszcie nadeszła moja chwila pozbycia się paru punktów w banku. „Słyszałeś rozmowę tych ludzi za mną?” spytałem syna. Oczywiście był w pełni wyłączony, więc za karę zrelacjonowałem mu szczegółowo.

Zaczęło się od dźwięcznej pani, która nagrałaby wszystkie filmy z Nickelodeon i podobnych, bo wprawdzie wyrosła z nich, ale uważa, że są genialne i powinny być zachowane dla przyszłości. Na przykład jest tam scena gdzie pada odpowiedź „nie” i trzeba było powiedzieć jakie było pytanie. I bohater zrobił flashback do dzieciństwa i przypomniał sobie pytanie matki „chcesz oberwać?” Wtedy jeden z towarzyszących panów powiedział, że mu to przypomina i przypomniał w całości. A przypominało mu to „Autostopem przez Galaktykę” i opowiedział w zasadzie wszystko, aż do momentu, gdy maszyna powiedziała, że odpowiedź na Pytanie o Życie brzmi „41”. Ale ta pani nie zrozumiała nic.

Syn był nieco zgorszony. „Czy poprawiłeś go?”

„Nie, nikt mnie nie prosił o pomoc. Poza tym jak ona nie zrozumiała 41, to jeszcze bardziej by nie zrozumiała 42.”

„Może masz rację” orzekł syn, „ale przynajmniej znałaby poprawną odpowiedź.”

”